LIST OTWARTY SPOŁECZNOŚCI LINII OTWOCKIEJ

W ciągu ostatnich kilku miesięcy na naszych oczach zniszczono niemal w całości wyjątkowy charakter naszych miejscowości – miejscowości powstałych wokół Linii Otwockiej, z bogatą historią przedwojennych letnisk, uzdrowisk, turystyki i przyrodolecznictwa. Tego nie da się cofnąć. Można jednak zadbać o to, żeby było choć odrobinę lepiej. I tego właśnie żądamy.

To, co wydarzyło się i nadal wydarza na Linii Otwockiej, to nie jest wypadek przy pracy. To systemowe, powtarzalne lekceważenie lokalnego dziedzictwa i lokalnych społeczności w procesie inwestycyjnym. Dlatego mówimy głośno i wyraźnie: STOP DALSZEJ DESTRUKCJI. 

Mówimy to nie tylko jako mieszkańcy naszych małych ojczyzn, ale jako obywatelki i obywatele, którzy mają dość państwa „modernizującego się” wbrew ludziom, dla których ta modernizacja jest rzekomo robiona.

Nie sprzeciwiamy się modernizacji LK 7. Sprzeciwiamy się takiej jej realizacji, w której postronni ludzie muszą ratować zabytki kolejowe przed – obchodzącą właśnie stulecie działalności – polską koleją. 

Zwykli mieszkańcy muszą domagać się od samorządu, by zamiast ścinać – przesadzał drzewa ufundowane z budżetu obywatelskiego, czyli ze środków naszych, obywateli. To nie jest normalność. To jest kompromitacja.

W tym roku obchodzimy 90. rocznicę otwarcia pierwszej zelektryfikowanej linii kolejowej w Polsce. To właśnie nasza Linia Otwocka. O jakości tamtej inwestycji niech świadczy to, że do dziś korzystamy z wybudowanych wtedy budynków i urządzeń. Tymczasem w okrągłą rocznicę zaczęto wywozić na złom oryginalne słupy trakcyjne z lat 30. XX wieku, noszące ślady postrzałów z II wojny światowej. Wywieziono je bez słowa wyjaśnienia, bez próby ocalenia choćby części z nich. Wycięto zasadzone przed wojną kolejarskie morwy. Zniknęły. Po prostu z dnia na dzień zniknęły.

Rampa kolejowa – ostatni materialny świadek wywózki falenickich i rembertowskich Żydów podczas Holokaustu – została rozebrana. Wedle zapowiedzi ma zostać  „zrekonstruowana” po drugiej stronie torowiska: całkowicie wyrwana z historycznego kontekstu, bez planu upamiętnienia, bez koncepcji edukacyjnej czy kulturalnej. Tak nie traktuje się miejsc pamięci. Tak się je unicestwia.

Niemal dwadzieścia tysięcy drzew wycięto – w dużej mierze zupełnie niepotrzebnie. Wiemy już, że czasem wystarczyło przesunąć o metr instalacje albo odpowiednio zabezpieczyć rosnące dalej od torów drzewa, żeby przetrwały. Nie zrobiono tego. Ocalała jedynie tzw. Falenicka Sosna i to tylko dlatego, że mieszkańcy wywalczyli dla niej status pomnika przyrody. Jeszcze niedawno była dumą naszych osiedli. Dziś jest smutnym symbolem tego, co utraciliśmy. Pozwoliła na to Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska swoją skrajnie liberalną decyzją środowiskową.

Wiemy też, że to niestety nie koniec. W planach jest montaż szpetnych ekranów akustycznych, które dopełnią estetycznej katastrofy Linii Otwockiej. Tymczasem to, co ocalało i dałoby się wyremontować, niszczeje dalej. Wycięta zieleń odsłoniła pokryte łuszczącą się farbą, liszajami wilgoci i straszące odpadającym tynkiem kolejowe zabytki, których kolej remontować nie zamierza.

Modernistyczny dworzec, w którym mieści się kulturotwórcza Kinokawiarnia Stacja Falenica, był dumą II RP, symbolem polskich aspiracji i odbudowującej się państwowości. Ten budynek – własność PKP S.A. – powinien zostać wyremontowany zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi i zabezpieczony przed wstrząsami generowanymi przez szybką kolej. Zamiast tego trwa w zawieszeniu. Obok niego chyli się ku upadkowi drewniany tzw. Stary Dworzec z początku XX wieku, wpisany do rejestru zabytków. Zdaje się czekać już tylko na pożar. Wiekowe kolejowe budynki z czerwonej cegły, obecne na całej Linii Otwockiej, są niemymi świadkami tego, co robimy z własnym dziedzictwem.