Aktualizacja, 9 listopada 2026. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji zapowiedziało, że przeanalizuje przepisy i procedury wydawania pozwoleń na broń oraz sprawdzi, czy trzeba aktualizować badania psychologiczne osób, które mają pozwolenie. Resort chce też wprowadzić obowiązek ewidencjonowania broni czarnoprochowej, na którą dziś nie trzeba ani pozwolenia, ani rejestracji. To część tego, o co prosimy rząd w tym apelu. W komunikacie nie ma jeszcze mowy o przepisach o przechowywaniu broni ani o tym, jak sprawca wszedł w jej posiadanie. Nie słyszeliśmy też, żeby Prezydent wycofał się z pomysłu ułatwiania dostępu do broni. Dlatego zbieramy podpisy dalej. Źródło: komunikat MSWiA z 9.11.2026. Sprawca zamachu w Krakowie miał legalne pozwolenie na broń. Strzelał z cywilnej wersji karabinka AR-15, a w samochodzie miał kolejne sztuki broni i dużo amunicji. Szef MSWiA mówi, że miał „bardzo, bardzo radykalne poglądy”, „ultranacjonalistyczne”. Na koniec 2025 roku w Polsce było 411 769 pozwoleń na broń i ponad milion zarejestrowanych sztuk broni. Tylko w 2025 roku wydano ponad 50 tysięcy nowych pozwoleń, pięć razy więcej niż w 2020. Prezydent chce rozmawiać o tym, jak broń mogłoby mieć jeszcze więcej osób.¹ Czujemy, że mamy obowiązek się temu sprzeciwić. Zbyt często słyszymy o młodych ludziach, którzy zafascynowani przemocą sięgają po nóż. Algorytmy mediów społecznościowych podsuwają im coraz ostrzejsze treści. Nie chcemy przepisów, dzięki którym łatwiej sięgną po broń palną. Większość z nas myśli podobnie: w sondażu SW Research dla DGP z października 57% osób było przeciw łatwiejszemu dostępowi do broni. Pod apelem możesz zostawić kilka słów dla Krakowa. Po żałobie przekażemy je miastu razem z podpisami. ¹ Prezydent Karol Nawrocki 25 września 2026 roku na otwarciu strzelnicy w Bogutach-Piankach: „musimy podjąć publiczną dyskusję o odpowiedzialnym dostępie do broni w Rzeczypospolitej Polskiej”. Mówił też, że dostęp do broni i umiejętność jej obsługi ma w Polsce około 1 procent obywateli. Źródło: Wirtualna Polska, 25.09.2026. Apel po Krakowie w 5 minut Czy to dobry moment, żeby mówić o broni, skoro trwa żałoba? Uważamy, że tak, choć długo się nad tym zastanawialiśmy. Żałobę szanujemy i dlatego w tym apelu nie ma polityki partyjnej, szukania winnych w rządzie ani w opozycji, imienia sprawcy ani zdjęć z miejsca zbrodni. Ale dyskusja o dostępie do broni trwa od września, zaczął ją prezydent, i po Krakowie będzie trwała dalej. Jeśli teraz zamilkniemy, w tej rozmowie zostaną tylko głosy, które chcą broni dla wszystkich. Najlepiej uczcimy osoby, które zginęły, jeśli zrobimy wszystko, żeby to się nie powtórzyło. Czy chcecie zabrać broń myśliwym i sportowcom? Nie. Apel dotyczy pomysłu, żeby broń było łatwiej zdobyć, i tego, czy obecne przepisy o pozwoleniach i przechowywaniu broni są wystarczające. Prosimy, żeby rząd przejrzał je razem z ekspertkami i ekspertami. Sprawca miał broń legalnie. Co by zmieniły przepisy? Właśnie dlatego trzeba je sprawdzić. Sprawca miał pozwolenie, a w samochodzie miał kilka sztuk broni. Śledczy sprawdzają, czy karabin pochodził z domu, w którym zarejestrowanych było więcej sztuk broni. Chcemy wiedzieć, gdzie system zawiódł, zanim ktokolwiek zacznie go luzować. Czy uzbrojeni obywatele nie zatrzymaliby sprawcy szybciej? Sprawcę zatrzymali policjanci, z których dwóch zostało rannych. Tam, gdzie broń ma w domu bardzo dużo osób, jak w Stanach Zjednoczonych, ludzi ginie więcej, nie mniej: od początku 2026 roku w strzelaninach zginęło tam 11 125 osób, nie licząc samobójstw, a doszło do 407 strzelanin, w których postrzelono co najmniej cztery osoby. Kto stoi za apelem? Osoby, które go podpisują. Akcja Demokracja zbiera podpisy, a po żałobie przekaże je adresatom. Nie bierzemy pieniędzy od partii ani od polityków. Działamy dzięki wpłatom ludzi, którzy podpisują apele. Co zrobicie z podpisami? Przekażemy je prezydentowi i ministrowi spraw wewnętrznych po żałobie. O każdym kroku napiszemy do osób, które podpisały.

Dzisiaj w Polsce urzędowe formularze zmuszają kobiety mające żonę do określania się jako „zamężna”, a mężczyzn mających męża jako „żonaty”. To nie tylko absurdalny błąd językowy ale przede wszystkim codzienne naruszanie godności setek Polek i Polaków. Po historycznych wyrokach sądów, państwo polskie zaczęło w końcu rejestrować małżeństwa osób tej samej płci zawarte za granicą. To wielki krok naprzód ale systemy informatyczne i urzędowe procedury utknęły w martwym punkcie. Przez brak odpowiednich rubryk w rządowej aplikacji „Źródło”, obywatele i obywatelki RP otrzymują dokumenty, które wyglądają jak urzędowa pomyłka. Ta zmiana nic państwa nie kosztuje, a dla wielu osób oznacza koniec upokorzeń w urzędach. Rada Języka Polskiego oficjalnie potwierdziła, że formy „żonata” oraz „zamężny” są w pełni poprawne. Nie ma żadnych barier prawnych ani językowych – jedyną przeszkodą jest brak technicznej aktualizacji i jasnych wytycznych dla urzędników. Nie możemy pozwolić na to, by biurokracja stała ponad godnością człowieka i logiką języka. Państwo polskie musi traktować wszystkich swoich obywateli z szacunkiem, a ich życie rodzinne opisywać w dokumentach precyzyjnie i prawdziwie. Podpisz petycję i żądaj od MSWiA oraz Ministerstwa Cyfryzacji natychmiastowego usunięcia tego absurdalnego błędu!

Fundacja Mały Duży Człowiek stoi na stanowisku, że bezpieczeństwo dzieci powinno być jednym z najważniejszych priorytetów państwa. Istotne jest, aby odpowiedzialność ponosili nie tylko bezpośredni sprawcy przemocy, lecz także osoby, które poprzez zawinione zaniedbania dopuściły do dalszego krzywdzenia dziecka. Fundacja Mały Duży Człowiek przedstawia niniejszą petycję jako głos w obronie dzieci, które często nie mają możliwości samodzielnego upomnienia się o pomoc i sprawiedliwość.

14 października członek zarządu fundacji Kai Godek ogłosił na portalu X, że tego dnia w szpitalu na Brochowie ma się odbyć aborcja. Kilka godzin po tym, gdy wpis udostępniła jego szefowa, w szpitalu była już policja. Prezes Ordo Iuris dziękował prawnikowi swojej organizacji, że „Policja zareagowała na czas”. Aborcja się nie odbyła. Fundacja Kai Godek opublikowała szczegóły o zdrowiu pacjentki, przyznała, że ma „sygnalistę” w szpitalu, i zawiadomiła prokuraturę o „przygotowaniu do zabójstwa”. Dwa tygodnie później wyciekły dane kolejnej pacjentki w tym samym szpitalu. Wytyczne Ministerstwa Zdrowia mówią jasno: szpital, który ma umowę z NFZ, musi wykonać legalną aborcję. Za odmowę szpitalowi grozi kara. Wytyczne Prokuratora Generalnego mówią równie jasno: postępowania nie wszczyna się na podstawie pogłosek, kobieta nie popełnia przestępstwa, a po jej dokumentację medyczną prokuratura sięga tylko wtedy, gdy to naprawdę konieczne. Kolektyw Legalna Aborcja zgłosił sprawę do Rzecznika Praw Pacjenta, UODO i NFZ, a ministra Katarzyna Kotula i sam szpital zawiadomili prokuraturę o wycieku danych. W 2025 roku szpital w Łodzi odmówił aborcji pani Anicie. Rzecznik Praw Pacjenta stwierdził naruszenie jej praw, a NFZ ukarał szpital. Prokuratura wszczęła wtedy śledztwo w sprawie aborcji wykonanej w Oleśnicy, gdzie Anita w końcu dostała pomoc. Tak jak wtedy, mówimy jasno: szpital ma obowiązek wykonania zgodnej z prawem aborcji. I to nie organizacje antyaborcyjne mają decydować, kogo ściga prokuratura. Szpital nie może się bać terroru fundacji Kai Godek. Kobieta nie może się bać, że gdy przyjdzie po legalne świadczenie zdrowotne, trafi do internetu i do prokuratury. To może spotkać każdą z nas albo bliską nam osobę. Podpisz apel!

Dziecko powinno czuć się bezpiecznie we własnym domu. Rodzic i opiekun mają obowiązek chronić, a nie krzywdzić. Niestety przemoc wobec dzieci nadal prowadzi do tragedii. Długotrwałe znęcanie, bicie, głodzenie, poniżanie, zastraszanie i zaniedbywanie mogą pozostawić nieodwracalne skutki, a w najtragiczniejszych przypadkach doprowadzić do śmierci dziecka. Szczególnie trudne do zaakceptowania są sytuacje, w których dziecko przez długi czas doświadcza przemocy, a jego cierpienie nie zostaje odpowiednio wcześnie dostrzeżone i powstrzymane. Śmierć dziecka wskutek znęcania się wymaga szczególnej uwagi ustawodawcy. Prawo powinno zapewniać odpowiedzialność adekwatną do wagi czynu, skutków przemocy i stopnia winy sprawcy. Nie chodzi o automatyczne wymierzanie jednakowej kary w każdej sprawie. Chodzi o to, aby najcięższe przestępstwa wobec dzieci spotykały się z odpowiednio surową reakcją wymiaru sprawiedliwości. Nie możemy cofnąć tragedii, które już się wydarzyły. Możemy jednak domagać się zmian, które pomogą chronić kolejne dzieci. Dzieci nie mają możliwości samodzielnej obrony przed dorosłymi, od których są zależne. Państwo musi zapewnić im skuteczną ochronę. Prosimy o podpisanie petycji i udostępnienie jej dalej. Nie bądźmy obojętni. Każde dziecko ma prawo do bezpiecznego dzieciństwa. Inicjatywa społeczna: PRAWO DO BEZPIECZNEGO DZIECIŃSTWA

Międzynarodowy Trybunał Karny pokazuje, że nikt nie stoi ponad prawem. Wydał nakaz aresztowania Władimira Putina za deportacje ukraińskich dzieci [5], a potem nakazy wobec Siergieja Szojgu i Walerija Gierasimowa za ataki na ukraińską sieć energetyczną [6]. Skazał przywódcę milicji z Demokratycznej Republiki Konga, który wcielał dzieci do oddziałów zbrojnych [7], a w 2025 roku trafił przed niego były prezydent Filipin Rodrigo Duterte [8]. To w ten sąd uderza dziś Biały Dom. Prezydent USA Donald Trump nazwał noblistkę Navi Pillay tajemniczą postacią, o której nigdy nie słyszał, a nagrodę dla niej hańbą dla Norwegii [2]. Świat nagradza ludzi, którzy budowali sprawiedliwość, a Biały Dom uderza w sąd, w którym pracowali. Sankcje mają sparaliżować Trybunał. Blokują jego majątek w USA i zakazują przekazywania mu pieniędzy, towarów i usług [9]. Firmy, które z nim współpracują, mogą zostać ukarane, a wyjątki, m.in. dla usług technologicznych, są tylko tymczasowe [9]. Trybunał zapowiedział, że będzie dalej pracował, ale nie poradzi sobie bez wsparcia państw, które go powołały [1]. A Polska? Mijają kolejne dni, a własnego stanowiska polskiego rządu nie widzimy ani na stronach rządowych, ani w mediach społecznościowych premiera, ministra i MSZ. Ministerstwo jedynie udostępniło w sieci oświadczenie Unii Europejskiej. Pytamy: dlaczego Polski nie było wśród państw, które podpisały wspólne oświadczenie w obronie Trybunału? Rząd, który mówi o Polsce w sercu Europy, może to zmienić jednym oświadczeniem i jednym głosem w Radzie UE. Podpisz apel: Polska z Europą w obronie MTK! Przypisy [1] „USA paraliżują Międzynarodowy Trybunał Karny. Trump nakłada sankcje”, Bankier.pl (PAP), 9.10.2026 [2] „Pokojowa Nagroda Nobla. Navi Pillay o reakcji Trumpa: Świat się z niego śmieje”, Polsat News, 15.10.2026 [3] „Wymowny gest wobec Trumpa. MTK z ważną europejską nagrodą”, OKO.press, 22.10.2026 [4] „Unia Europejska obiecuje pomoc w kontynuowaniu pracy Międzynarodowego Trybunału Karnego”, TVN24, 10.10.2026 [5] „Trybunał w Hadze wydał nakaz aresztowania Putina. «Młyny sprawiedliwości ruszyły»”, OKO.press, 17.03.2023 [6] „Wydano nakazy aresztowania Siergieja Szojgu i Walerija Gierasimowa”, RMF24, 25.06.2024 [7] „MTK - Kongo - Lubanga”, Informacyjna Agencja Radiowa (money.pl), 10.07.2012 [8] „Były prezydent odpowie za brutalną «wojnę z narkotykami». Jest w Hadze”, TVN24, 13.03.2025 [9] „US sanctions International Criminal Court in major escalation”, Al Jazeera, 9.10.2026 Polska, Trybunał w Hadze i sankcje USA w 5 minut Czym jest Międzynarodowy Trybunał Karny? To stały sąd w Hadze, który sądzi osoby odpowiedzialne za ludobójstwo, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. Działa na podstawie Statutu Rzymskiego, który Polska ratyfikowała w 2001 roku. Trybunał wydał między innymi nakaz aresztowania Władimira Putina za deportacje ukraińskich dzieci. Co zrobiły Stany Zjednoczone? 9 października 2026 roku administracja Donalda Trumpa wpisała Trybunał na amerykańską listę sankcyjną, co blokuje jego majątek w USA i zakazuje przekazywania mu pieniędzy, towarów i usług. Sekretarz stanu Marco Rubio zapowiedział: „Zabronimy transakcji z tym nielegalnym trybunałem, odcinając go od środków”. Jak zareagowała Europa, a jak polski rząd? 9 października ministrowie spraw zagranicznych Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Danii, Wielkiej Brytanii, Kanady i Japonii wydali wspólne oświadczenie przeciw sankcjom, a szefowa dyplomacji UE Kaja Kallas wezwała USA do ich wycofania. Polski nie było wśród sygnatariuszy oświadczenia i do startu apelu nie znaleźliśmy osobnego stanowiska polskiego rządu. Czego żąda apel i od kogo? Od premiera i ministra spraw zagranicznych apel oczekuje publicznego poparcia dla MTK i potępienia sankcji USA, oficjalnego stanowiska i udziału we wspólnych działaniach europejskich, w tym poparcia unijnego mechanizmu blokującego sankcje. USA to nasz najważniejszy sojusznik. Po co ryzykować spór? Bezpieczeństwo Polski opiera się na NATO i współpracy z USA, więc to poważne pytanie. Oświadczenie przeciw sankcjom podpisało jednak siedmiu sojuszników USA z NATO, a 16 października przywódcy wszystkich państw UE wyrazili ubolewanie z powodu sankcji. Apel nie proponuje żadnych kroków wobec USA. Czy to w ogóle polska sprawa? Polska jest stroną Statutu Rzymskiego, którego art. 86 mówi, że państwa-strony „w pełni współpracują z Trybunałem”. W 2022 roku Polska była wśród 39 państw, które skierowały do MTK sprawę zbrodni w Ukrainie. Kto stoi za apelem? Przede wszystkim ponad 3 tysięcy osób, które go podpisały. Apel zorganizowała Akcja Demokracja, fundacja i organizacja pożytku publicznego, która prowadzi platformę naszademokracja.pl. Działamy niezależnie od każdej władzy i korporacji, a platforma jest finansowana z darowizn jej użytkowniczek i użytkowników. Apel ruszył 26 października 2026 roku.

Zdjęcia dzieci wykonywane podczas zajęć i wydarzeń organizowanych przez wyżej wymienione placówki trafiają na ich strony internetowe oraz profile w mediach społecznościowych. Publiczne udostępnianie takich materiałów tworzy trwały ślad cyfrowy dziecka i wiąże się z ryzykiem utraty kontroli nad tym, gdzie i w jakim kontekście jego wizerunek będzie dalej wykorzystywany. Raz opublikowane materiały mogą być kopiowane, zapisywane i rozpowszechniane poza kontrolą placówki czy rodziców, a także modyfikowane w krzywdzący dla dzieci sposób lub umieszczane w nielegalnym obiegu cyfrowym. Najmłodsi nie są jeszcze w stanie samodzielnie ocenić długofalowych konsekwencji takiej obecności w internecie.  Zagrożenia te zostały dostrzeżone przez ustawodawcę, który wprowadził już całkowity zakaz publicznego udostępniania wizerunku dzieci przez żłobki, kluby dziecięce i punkty opieki dziennej nowelizacją ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, podpisaną przez Prezydenta RP w sierpniu 2026 roku. Przepis ten nie ma formy odrębnego rozporządzenia, lecz rangi ustawowej, co oznacza, że zgoda rodzica nie pozwala już placówce na publikowanie zdjęć malucha w celach promocyjnych czy marketingowych. Postulujemy objęcie ochroną również starszych dzieci. Obecne rozwiązania oparte o uzyskanie zgody rodziców lub opiekunów prawnych na publikację wizerunku nie są wystarczające. Zgoda ta często traktowana jest jako standardowy element dokumentacji i/lub przedstawiana rodzicom jako naturalna część funkcjonowania placówki. Brak zgody na publikację wizerunku nie powinien wiązać się z żadnymi negatywnymi konsekwencjami dla dziecka ani ograniczać jego udziału w życiu placówki – co obecnie wielokrotnie ma miejsce. Ponadto, robienie zdjęć oraz tworzenie materiałów promocyjnych nie należy do ustawowych obowiązków nauczycieli, wychowawców i osób prowadzących zajęcia dla dzieci. Osoby pełniące opiekę nad dziećmi powinny móc poświęcić im swoją pełną uwagę oraz modelować powstrzymywanie się od korzystania z telefonu w czasie pracy i nauki.

W Polsce dochodzi regularnie do wstrząsających wydarzeń drogowych, które nazywane są “wypadkami”, a w których w okrutny sposób giną polskie rodziny. Szokującym przykładem takiej sprawy jest spalenie żywcem polskiej rodziny na autostradzie A1, w wyniku wjechania w ich pojazd z ogromną prędkością, przekraczającą 300 km/h. Sprawcy tych zdarzeń są zdegenerowanymi, zdeterminowanymi przestępcami, charakteryzującymi się często historią wielokrotnych rażących naruszeń przepisów w ruchu drogowym. Pilną potrzebą jest zabezpieczenie społeczeństwa przed działaniem tych sprawców w każdy możliwy sposób. Wprowadzone w poprzedniej kadencji zmiany w kodeksie karnym (ustawa z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw) radykalnie zwiększyły kary za spowodowanie wypadku pod wpływem alkoholu albo narkotyków, dając społeczeństwu podstawowe poczucie sprawiedliwości. Zagrożenie karne pomiędzy 5 a 20 lat za spowodowanie śmierci innego człowieka w wyniku działania, które jedynie umownie nazywa się “wypadkiem” (jest w istocie formą zabójstwa drogowego) dało Polakom poczucie, że spowodowanie tak ogromnym tragedii jak zabicie całej rodziny nie pozostanie bez właściwej reakcji Państwa. Niestety wciąż dochodzi do wypadków drogowych ze skutkiem śmiertelnym spowodowanych w szokujących okolicznościach, dla których kodeks karny nie znajduje odpowiedniej kary. Dokonana w tym zakresie kolejna nowelizacja (ustawa z dnia 4 grudnia 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego) dokonała zwiększenia kar, ale w całkowicie niewystarczającym stopniu. W efekcie, jeżeli powtórzyłby się wypadek taki jak spalenie rodziny na autostradzie A1, sprawcy wciąż groziłoby 8 lat pozbawienia wolności, stanowiące w tych okolicznościach karę symboliczną. Petycja proponuje 4 dodatkowe okoliczności, w których spowodowanie śmiertelnego wypadku drogowego skutkuje odpowiedzialnością karną do 20 lat pozbawienia wolności, tj. odpowiedzialnością chociaż częściowo odpowiadającą skutkowi czynu w postaci zabicia człowieka. Każdy z tych przypadków obejmuje rażące naruszenie przepisów i okazanie rażącej obrazy porządkowi prawnemu, co pozwala na zbudowanie obrazu szczególnej motywacji sprawcy. Podkreślenia wymaga, że funkcjonujący w Polsce system prewencyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest całkowicie dysfunkcjonalny, czego najlepszym przykładem jest skromna sieć fotoradarów, których zapisy nie prowadzą w większości przypadków do ukarania sprawcy - ponad 50% czynów przedawnia się bez podjęcia czynności przez organy Państwa. W tej sytuacji prewencja indywidualna, w postaci fizycznej izolacji sprawcy od społeczeństwa, stanowi podstawowy i jedyny środek odzyskania przez Polaków poczucia sprawiedliwości w obliczu kolejnych szokujących zdarzeń drogowych. Na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o petycjach wyrażamy zgodę na ujawnienie na stronie internetowej Senatu danych osobowych podmiotu wnoszącego petycję z wyłączeniem adresów zamieszkania osób fizycznych.

Ciepła herbata. Miska zupy. Kanapka. Wpuszczenie przemarzniętej osoby do domu. Tak pomagają mieszkańcy i mieszkanki pogranicza oraz osoby z całej Polski, które niosą pomoc humanitarną. Dziś to ludzki odruch. Po zmianie mogłoby to być przestępstwo. Adwokat Radosław Baszuk, obrońca aktywistów i aktywistek, które pomagały na granicy, mówi wprost, że do więzienia będzie można trafić „za zwykłe humanitarne odruchy” [2]. Ministerstwo tłumaczy, że chodzi o „długofalowe i zorganizowane działania”. W zaproponowanym przepisie nie ma jednak o nich ani słowa! Adwokat Jarosław Jagura z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka ocenia: „Jest to wbrew wartościom, na których zasadza się nasza konstytucja” [3]. A jak mówi Radosław Baszuk, zmiana jest też sprzeczna z dyrektywą UE z 2002 roku. Póki co znamy propozycję, a nie ostateczną treść ustawy. Właśnie teraz nasz głośny sprzeciw może zmienić kształt projektu. Jeśli ustawa wyjdzie z proponowanym zapisem, będzie dużo trudniej ją zmienić. W wolnym, demokratycznym państwie obywatele nie mogą bać się, że za pomoc drugiemu człowiekowi trafią do więzienia. Podpisz apel i stań po stronie Konstytucji i podstawowych wartości Rzeczypospolitej razem z nami! [1] Pismo MSWiA z 9.10.2026 (DP-WL.0232.169.2026.JG), Rządowe Centrum Legislacji, projekt UD425 [2] Rząd chce nowych kar za pomoc migrantom. Więzienie niezależnie od intencji, Polsat News, 13.10.2026 [3] Jest to wbrew wartościom, na których zasadza się nasza konstytucja. Więzienie za pomoc migrantom. MSWiA chce surowo karać aktywistów na granicy, Rzeczpospolita, 13.10.2026

Dlatego my, niżej podpisani, żądamy od Rządu Rzeczypospolitej Polskiej: 1. Wprowadzenia pełnego embarga na obrót bronią i współpracę wojskową z Izraelem. Mimo rządowych deklaracji zaprzeczających bezpośredniej sprzedaży broni do Izraela, w latach 2024–2026 Polska wyeksportowała bezpośrednio do Izraela broń i amunicję o ujawnionej wartości co najmniej 1,96 mln zł oraz materiały wybuchowe i wyroby pirotechniczne za co najmniej 1,88 mln zł. Domagamy się wstrzymania obrotu bronią, amunicją, komponentami, materiałami wybuchowymi, technologiami i usługami wojskowymi, w tym tranzytu, transportu i obsługi logistycznej. Zakaz powinien obejmować także dostawy pośrednie, jeżeli Izrael jest końcowym użytkownikiem albo istnieje poważne ryzyko, że uzbrojenie do niego trafi. Polska jako strona Konwencji o ludobójstwie ma obowiązek aktywnie zapobiegać tej zbrodni i rozliczać jej sprawców. Według Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (MTS) obowiązek powstaje, gdy państwo wie lub powinno wiedzieć o poważnym ryzyku ludobójstwa, i wymaga wykorzystania wszystkich rozsądnie dostępnych środków – czyli przynajmniej od stycznia 2024, gdy MTS potwierdził ryzyko ludobójstwa w Strefie Gazy. W kwietniu 2024 r. MTS wskazał na znaczenie tego obowiązku także w kontekście transferów uzbrojenia i ryzyka jego użycia z naruszeniem Konwencji lub międzynarodowego prawa humanitarnego. 2. Natychmiastowego zatrzymania dostaw polskiego trotylu, który może zostać wykorzystany do produkcji amunicji dla Izraela. Stany Zjednoczone nie mają własnej produkcji trotylu, a polskie dostawy pokrywają około 90% ich zapotrzebowania. Polski trotyl jest kluczowym składnikiem produkowanych w USA bomb serii Mk 80 i pocisków artyleryjskich 155 mm, przekazywanych Izraelowi w dziesiątkach tysięcy sztuk. W pierwszych dziewięciu miesiącach ludobójstwa USA przekazały Izraelowi co najmniej 14 tys. bomb Mk 84 ważących blisko tonę; w niespełna rok Izrael zrzucił na mniejszą od Warszawy Gazę około 30 tys. bomb jednotonowych, a w pierwszych siedmiu tygodniach ostrzelał ją 90 tys. pocisków artyleryjskich. Domagamy się zatrzymania dostaw bezpośrednich i eksportu do państw trzecich, w tym USA, jeżeli trotyl służy tam do produkcji uzbrojenia dla Izraela. Kontrola musi obejmować rzeczywiste przeznaczenie materiału i dalszy łańcuch dostaw. „Jeżeli polski trotyl trafia do łańcucha produkcji bomb używanych w Gazie, to Polska nie jest poza tym, co się dzieje. Dla mnie jest w to włączona”  — Ramzi Al Juiadi, Palestyńczyk z Gazy, związany z Polską od lat 80. 3. Zamknięcia luki prawnej dotyczącej eksportu trotylu i objęcia go skutecznym systemem kontroli. Czysty trotyl został wyłączony z wykazu uzbrojenia i nie znajduje się ani na polskiej, ani na unijnej liście produktów podwójnego zastosowania wymagających standardowego zezwolenia eksportowego. Domagamy się objęcia jego eksportu obowiązkiem uprzedniego zezwolenia oraz badania przeznaczenia materiału, końcowego użytkownika uzbrojenia i ryzyka wykorzystania go do ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennych lub innych poważnych naruszeń prawa humanitarnego. 4. Rzetelnego i niezależnego zbadania odpowiedzialności za dostawy polskiego trotylu. 26 czerwca 2026 r. międzynarodowe organizacje praw człowieka: Hind Rajab Foundation, International Federation fo Human Rights i European Legal Support Center złożyły na podstawie raportu „Brakujący składnik: polski trotyl”, zawiadomienie o podejrzeniu pomocnictwa do ludobójstwa i innych zbrodni międzynarodowych przez osoby związane z Nitro-Chemem. Dotyczy ono bezpośrednich dostaw materiałów wybuchowych do Izraela oraz wykorzystania polskiego TNT w USA do produkcji amunicji, która mogła być następnie przekazywana Izraelowi. Domagamy się rzetelnego, niezależnego i wolnego od nacisków politycznych oraz wpływu interesów sektora zbrojeniowego zbadania wszystkich okoliczności wskazanych w zawiadomieniu.  „Jedna z tych bomb została zrzucona na dom moich bliskich, sąsiadów — zabili 13 osób, w większości małe dzieci, a moja rodzina i ja zostaliśmy przysypani gruzami […] Chcemy wiedzieć, czy polski trotyl był użyty do produkcji bomby, którą na nas zrzucono. Domagamy się więc rzetelnego śledztwa”  — Amjad Agha, Palestyńczyk z Gazy, obywatel Polski, ocalały z ludobójstwa. 5. Pełnej remediacji skażonych terenów w Bydgoszczy i ochrony mieszkańców przed skutkami produkcji trotylu. Domagamy się sfinansowania przez Skarb Państwa kompleksowego przebadania i likwidacji zanieczyszczeń po dawnych Zakładach Chemicznych ZACHEM – Ciech (Qemetica) oraz obszarów migracji zanieczyszczeń; publicznego monitoringu wód, gleby i powietrza; niezależnej kontroli ścieków Nitro-Chemu obejmującej TNT, DNT i inne nitrozwiązki; oraz badań zdrowotnych i epidemiologicznych mieszkańców bydgoskiego osiedla Łęgnowo Wieś i terenów przyległych. Społeczność lokalna powinna mieć udział w decyzjach i dostęp do pełnej o informacji o remediacji. Planowana rozbudowa produkcji trotylu powinna podlegać kompleksowemu i jawnemu nadzorowi środowiskowemu. 6. Skutecznej ochrony mieszkańców Gdańska przed ryzykiem transportu materiałów wybuchowych. Mieszkańcy Gdańska, szczególnie Nowego Portu i obszarów przy trasach transportowych i infrastrukturze portowej, nie powinni być narażani na możliwe do uniknięcia ryzyko regularnego transportu dużych ilości trotylu. Domagamy się przeglądu zasad bezpieczeństwa, tras transportu i procedur awaryjnych oraz ograniczenia do minimum przewozu materiałów wybuchowych przez obszary zamieszkane. Ochrona życia i zdrowia mieszkańców musi mieć pierwszeństwo przed wygodą logistyczną przedsiębiorstw. Polska pokazała po rosyjskiej napaści na Ukrainę, że poważne naruszenia prawa międzynarodowego wymagają konkretnych reakcji państw trzecich - sankcji, ograniczenia relacji handlowych, politycznych i dyplomatycznych oraz stanowczych działań na rzecz pociągnięcia do odpowiedzialności sprawców zbrodni. Stosowanie prawa międzynarodowego nie może być wybiórcze. Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawach dotyczących izraelskich zbrodni, nasze państwo przyczynia się nie tylko do rozkładu porządku prawnomiędzynarodowego, ale również osłabia fundamenty polskiej demokracji, w tym praworządność, wolność słowa i niezależność wymiaru sprawiedliwości.  Dość polskiego współudziału w zbrodniach międzynarodowych! Nasz trotyl, nasza odpowiedzialność!

Zdjęcia dzieci wykonywane podczas zajęć i wydarzeń organizowanych przez wyżej wymienione placówki trafiają na ich strony internetowe oraz profile w mediach społecznościowych. Publiczne udostępnianie takich materiałów tworzy trwały ślad cyfrowy dziecka i wiąże się z ryzykiem utraty kontroli nad tym, gdzie i w jakim kontekście jego wizerunek będzie dalej wykorzystywany. Raz opublikowane materiały mogą być kopiowane, zapisywane i rozpowszechniane poza kontrolą placówki czy rodziców, a także modyfikowane w krzywdzący dla dzieci sposób lub umieszczane w nielegalnym obiegu cyfrowym. Najmłodsi nie są jeszcze w stanie samodzielnie ocenić długofalowych konsekwencji takiej obecności w internecie.  Zagrożenia te zostały dostrzeżone przez ustawodawcę, który wprowadził już całkowity zakaz publicznego udostępniania wizerunku dzieci przez żłobki, kluby dziecięce i punkty opieki dziennej nowelizacją ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, podpisaną przez Prezydenta RP w sierpniu 2026 roku. Przepis ten nie ma formy odrębnego rozporządzenia, lecz rangi ustawowej, co oznacza, że zgoda rodzica nie pozwala już placówce na publikowanie zdjęć malucha w celach promocyjnych czy marketingowych. Postulujemy objęcie ochroną również starszych dzieci. Obecne rozwiązania oparte o uzyskanie zgody rodziców lub opiekunów prawnych na publikację wizerunku nie są wystarczające. Zgoda ta często traktowana jest jako standardowy element dokumentacji i/lub przedstawiana rodzicom jako naturalna część funkcjonowania placówki. Brak zgody na publikację wizerunku nie powinien wiązać się z żadnymi negatywnymi konsekwencjami dla dziecka ani ograniczać jego udziału w życiu placówki – co obecnie wielokrotnie ma miejsce. Ponadto, robienie zdjęć oraz tworzenie materiałów promocyjnych nie należy do ustawowych obowiązków nauczycieli, wychowawców i osób prowadzących zajęcia dla dzieci. Osoby pełniące opiekę nad dziećmi powinny móc poświęcić im swoją pełną uwagę oraz modelować powstrzymywanie się od korzystania z telefonu w czasie pracy i nauki.

Młody człowiek w sytuacji bezdomności potrzebuje nie tylko miejsca, w którym może spać. Potrzebuje pomocy dostosowanej do wieku i etapu życia: wsparcia w zdrowieniu, edukacji, zdobyciu i utrzymaniu pracy, budowaniu relacji, rozwijaniu umiejętności potrzebnych w codziennym życiu i przygotowaniu do samodzielności. 18. urodziny nie oznaczają gotowości do samodzielnego życia. Dlatego chcemy, aby w ustawie o pomocy społecznej pojawiły się Domy dla Młodzieży i mieszkania dla młodzieży – odrębna, dostosowana do młodego wieku forma pomocy dla osób w wieku 18–25 lat. Miejsca, w których młody człowiek otrzyma bezpieczne schronienie i kompleksowe, indywidualnie dobrane wsparcie w jednym systemie pomocy. Chcemy, aby takie miejsca powstawały w Polsce i były dostępne lokalnie, tak aby młodzi ludzie mogli otrzymać wsparcie tam, gdzie żyją lub chcą żyć. Bezdomność młodzieży wymaga OSOBNYCH rozwiązań.