Szanowna Pani Kierownik, Słyszymy -- i widzimy w mediach społecznościowych -- głosy mieszkanek i mieszkańców Osiedla, którym przeszkadza, że place zabaw generują hałas. Przykro nam z tego powodu. Zapoznaliśmy się z treścią ogłoszenia, które Administracja rozlepiła w Kolonii IV. Współczujemy tym, którzy, wskutek aktywności najmłodszych mieszkanek i mieszkańców, odczuwają dyskomfort. Jednocześnie twierdzimy, że każdy z nas był kiedyś dzieckiem i hałasował na placach zabaw. Swobodna zabawa na świeżym powietrzu jest niezbędna, by dziecko rozwijało się. I stało się zdrowym dorosłym.  Na placu zabaw dzieci ćwiczą kreatywność, rozwiązywanie konfliktów, wytrzymywanie różnorodnych emocji. A to tylko dzięki temu, że owe konflikty w naturalny sposób się pojawiają. Dzieci reagują na nie spontanicznie. Często głośno.  Nie uważamy oczywiście, że dzieci powinny przez cały czas krzyczeć na cały głos. Oczekiwanie zupełnej ciszy uważamy jednak za nierealistyczne.  W pozostałych kwestiach, które Administracja podnosi w swoim ogłoszeniu: higiena, śmieci, wprowadzanie zwierząt: zastrzeżenia są oczywiście słuszne. Dotyczą jednak rzadko występujących zdarzeń. Które zatem, w odbiorze niektórych Sąsiadów i Sąsiadek mogą być mniej uciążliwe niż hałas. Za to możliwe i łatwiejsze do wyeliminowania. Będziemy zatem -- ci i te z nas, którzy korzystają z placu zabaw -- bardziej pilnować się nawzajem.  W historycznej perspektywie, Osiedle nasze projektowano jako zdrowe i funkcjonalne miejsce do życia. Którego integralną częścią ma być zieleń, miejsca spotkań, usługi publiczne, infrastruktura potrzebna różnym grupom wiekowym. W tym przedszkola i place zabaw.  Dziś natomiast mamy w Rzeczypospolitej dramatycznie niską dzietność. Dla tych, którzy wciąż jeszcze decydują się na wychowanie potomstwa, owe, z pozoru drobne, czynniki: wsparcie lub choć przychylne spojrzenie sąsiadów, dostępna infrastruktura: mają znaczenie nie do przecenienia.  Rozumiemy potrzebę baczniejszego pilnowania porządku. Tak odczytujemy prośbę do Policji o częstsze patrole. Oczekujemy jednak, że plac zabaw, wbrew wcześniejszym zapowiedziom czy groźbom, pozostanie na swoim miejscu.  Z nadzieją na zrozumienie naszej perspektywy  rodzice oraz sąsiedzi i sąsiadki raczej lubiący dzieci

Prawo stoi po stronie bobrów. Bóbr jest pod ochroną, a RDOŚ może zrobić wyjątek tylko wtedy, gdy nie ma innego rozwiązania. Tymczasem obecne usytuowanie tam i żeremi można bez problemu wkomponować w projekt osiedla. Profesor Marek Wajdzik z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie ostrzega, że odstrzał może nie pomóc: na miejsce zabitej rodziny przyjdzie kolejna, a bez tam podtopień może być więcej. Bobry chronią Ruczaj przed wodą i upałem. Ich tamy działają jak naturalny zbiornik: spowalniają spływ wody, zatrzymują ją w gruncie i chłodzą okolicę w upalne dni. Mieszkańcy mówią, że zanim bobry się tu wprowadziły, osiedle zalewała woda z potoku. W czasach coraz częstszych upałów, susz i nawałnic rozbieranie naturalnej retencji to krok w złą stronę. To jeden z najcenniejszych przyrodniczo zakątków Ruczaju. Na mapie roślinności Krakowa ten teren ma najwyższe i wysokie walory przyrodnicze, a miejska koncepcja zieleni zalicza go do strefy zieleni ekologiczno-krajobrazowej. Bobry zamieniły podmokłe łąki w rozlewisko pełne życia, z którego korzystają żaby, ptaki i owady. Bez nich to miejsce wyschnie. Pozwolenie na budowę to nie licencja na zabijanie. Bobry i ich rozlewisko były tu, zanim ATAL dostał pozwolenie na budowę. Kto stawia podziemne garaże tuż przy potoku, na podmokłym terenie, bierze to ryzyko na siebie. Kosztów takiej inwestycji nie wolno przerzucać na przyrodę i mieszkańców. Natura to nie hasło reklamowe. ATAL sprzedaje mieszkania na Ruczaju jako osiedle, które łączy „miejski komfort z bliskością natury”. Teraz chce zastrzelić tę naturę za oknem. Mieszkańcy obecnych i nowych bloków zasługują na żywą przyrodę, a nie na kolejny zabetonowany skrawek miasta. Dlatego apelujemy do RDOŚ w Krakowie: nie zgadzajcie się na zabicie bobrów z Ruczaju.

Młody człowiek w sytuacji bezdomności potrzebuje nie tylko miejsca, w którym może spać. Potrzebuje pomocy dostosowanej do wieku i etapu życia: wsparcia w zdrowieniu, edukacji, zdobyciu i utrzymaniu pracy, budowaniu relacji, rozwijaniu umiejętności potrzebnych w codziennym życiu i przygotowaniu do samodzielności. 18. urodziny nie oznaczają gotowości do samodzielnego życia. Dlatego chcemy, aby w ustawie o pomocy społecznej pojawiły się Domy dla Młodzieży i mieszkania dla młodzieży – odrębna, dostosowana do młodego wieku forma pomocy dla osób w wieku 18–25 lat. Miejsca, w których młody człowiek otrzyma bezpieczne schronienie i kompleksowe, indywidualnie dobrane wsparcie w jednym systemie pomocy. Chcemy, aby takie miejsca powstawały w Polsce i były dostępne lokalnie, tak aby młodzi ludzie mogli otrzymać wsparcie tam, gdzie żyją lub chcą żyć. Bezdomność młodzieży wymaga OSOBNYCH rozwiązań.

Sześć lat temu Pseudotrybunał na wniosek PiS-u i Konfederacji zaostrzył już i tak antyaborcyjne prawo. Polki odpowiedziały na to największymi protestami po 1989 roku, a trzy lata później odebrały PiS-owi władzę. Poprzez wysoką frekwencję Polki i Polacy dali kredyt zaufania opozycji demokratycznej. Głosowało więcej kobiet niż mężczyzn. Znaczna część głosujących na demokratyczną opozycję osób szła do wyborów za prawami kobiet, wierząc w obietnice wygłaszane przez czołowych polityków. Koalicja, która wygrała głosami kobiet, obiecała legalną aborcję. W 2026 roku Sejm i Senat przyjęły dwie ustawy: powrót do pseudokompromisu z 1993 roku i tylko częściową dekryminalizację, która znosi karę za pomoc w aborcji. Projekty legalnej aborcji do 12. tygodnia wciąż leżą w komisji. Polki i Polacy chcą legalnej aborcji. Według sondażu SW Research dla Onetu 60,8 procent osób chce, żeby prezydent podpisał ustawę o przerwaniu ciąży w przypadku ciężkiej wady płodu. Za wetem jest 12,5 procent. To decyzja, która dotyczy wszystkich Polek: mieszkających w dużych miastach, w małych miejscowościach i na wsi, tych, które stać na wyjazd za granicę, i tych, których na to nie stać. Brak dostępu do aborcji powoduje cierpienie. W polskich szpitalach zmarło już kilka kobiet w ciąży, w tym Izabela z Pszczyny i Dorota z Nowego Targu. Apelujemy do Koalicji 15 października o spełnienie obietnic. Apelujemy do prezydenta Karola Nawrockiego i Pierwszej Damy Marty Nawrockiej o wysłuchanie głosu Polek i Polaków. Niech usłyszą nasz głos! Legalna aborcja w 5 minut Czego dotyczy apel? Apel domaga się zagwarantowania prawa do legalnej, bezpiecznej i zgodnej ze standardami XXI wieku i WHO aborcji oraz jej faktycznej dostępności. Osoby, które go podpisują, oczekują też zaprzestania karania za wykonywanie aborcji i za pomoc w niej. Według apelu aborcja ma być darmowa i dostępna dla każdej potrzebującej, niezależnie od tego, gdzie mieszka. Do kogo jest skierowany apel i dlaczego do nich? Do liderek i liderów oraz parlamentarzystek i parlamentarzystów ugrupowań demokratycznych, bo od nich zależy zmiana prawa. Donald Tusk mówił 31 sierpnia 2022 roku na Campusie Polska Przyszłości: „Zapisaliśmy to jako konkretny projekt i będziemy gotowi zaproponować to Sejmowi pierwszego dnia po najbliższych wyborach”. Od 6 listopada 2026 roku apel trafia też do prezydenta Karola Nawrockiego, bo to on decyduje, czy ustawy przyjęte przez Sejm i Senat wejdą w życie. Sejm przyjął już dwie ustawy. Czy to nie wystarczy? 20 października 2026 roku Sejm przyjął ustawę przywracającą przesłankę ciężkiej wady płodu (233 głosy za, 203 przeciw) i nowelizację Kodeksu karnego (217 za, 213 przeciw). 6 listopada Senat przyjął obie ustawy bez poprawek: przesłankę ciężkiej wady płodu 58 głosami za, przy 33 przeciw i 3 wstrzymujących się, a nowelizację Kodeksu karnego 56 głosami za, przy 34 przeciw. Nowelizacja uchyla karę za pomoc w aborcji, ale zostawia art. 152 § 1, czyli karę dla osoby, która przerywa ciążę z naruszeniem ustawy. Przerwanie ciąży nadal będzie dopuszczalne tylko w trzech sytuacjach opisanych w ustawie. Po co ten apel, skoro w Sejmie nie ma większości? Tak mówił Donald Tusk w sierpniu 2024 roku: „w Sejmie polskim nie ma większości na rzecz takiego prawa do legalnej aborcji”. Projekty KO i Lewicy z prawem do przerwania ciąży do 12. tygodnia od 12 kwietnia 2024 roku leżą w sejmowej komisji. 20 października dekryminalizacja pomocy w aborcji przeszła różnicą czterech głosów, a przeciw głosowało 14 osób z klubu PSL. Po co głosować, skoro prezydent i tak zawetuje? Karol Nawrocki mówił jako kandydat w styczniu 2025 roku: „Nie podpisałbym ustawy o powrocie do tak zwanego kompromisu aborcyjnego”. We wrześniu 2026 roku zapytaliśmy osoby z ruchu Akcji Demokracji, co robić dalej, i odpowiedziały 2792 osoby. 92 procent z nich chce, żeby Sejm głosował nad dekryminalizacją mimo zapowiedzi weta, tak aby weto było publiczną decyzją prezydenta. Apelujemy do prezydenta, żeby wysłuchał głosu Polek i Polaków i nie blokował zmian, na które czekają. Pokazują to sondaże: według SW Research dla Onetu 60,8 procent osób chce, żeby podpisał ustawę o przerwaniu ciąży w przypadku ciężkiej wady płodu, a za wetem jest 12,5 procent. Kobieta i tak nie jest karana za aborcję. Po co dekryminalizacja? To prawda: kar dla kobiet za aborcję nie ma w Kodeksie karnym od 1956 roku, a samodzielna aborcja tabletkami jest w Polsce legalna. Karani mogą być za to lekarze i osoby, które pomagają: art. 152 przewiduje do 3 lat więzienia, a w późniejszej ciąży do 8 lat. Strach przed karą sprawia, że lekarze odmawiają pomocy nawet wtedy, gdy kobieta ma do niej prawo. Dlatego domagamy się pełnej dekryminalizacji: aborcja ma być opieką zdrowotną, a nie sprawą dla prokuratury. Kto stoi za apelem? Przede wszystkim ponad 7 tysięcy osób, które go podpisały. Apel zorganizowała Akcja Demokracja, fundacja i organizacja pożytku publicznego, która prowadzi platformę naszademokracja.pl. Działamy niezależnie od każdej władzy i korporacji, a platforma jest finansowana z darowizn jej użytkowniczek i użytkowników. Apel ruszył 29 września 2026 roku.

Na początku sierpnia 2026 do warszawskiego magistratu został dostarczony apel „Dziki w stolicy: czas na humanitarne rozwiązania!”, który podpisało ponad 10 500 osób. Podczas rozmowy z Zastępczynią Prezydenta m.st. Warszawy Magdaleną Młochowską i Dyrektorką Patrycją Stawiarz, otrzymaliśmy informację, że Zespół ds. Dzikich zwierząt działa i przedstawi rekomendacje, które mają zapobiegać dalszym konfliktom na linii dziki - ludzie. Usłyszałyśmy również, iż miasto chce poznać zwyczaje dzików, dowiedzieć się więcej o tych zwierzętach, by móc działać prewencyjnie. Ponadto przedstawicielki urzędu były otwarte na nasze propozycje i pozytywnie zareagowały na pomysł zorganizowania konkursu na blokady na kosze na śmieci, ponieważ między innymi ze względu na odpady dziki pojawiają się blisko osiedli miejskich. Tymczasem podpisana została uchwała, która wzbudza nasz niepokój i wiele zastrzeżeń. Brak jakiegokolwiek limitu liczbowego. Dotychczasowe decyzje o redukcji populacji określały konkretny limit: 250 osobników w 2022 r., 500 osobników w 2025 r. Projektowana uchwała rezygnuje z limitu w ogóle, opierając się wyłącznie na ogólnym, uznaniowym kryterium „trwałej utraty naturalnego lęku przed człowiekiem”. To nie jest techniczna korekta dotychczasowej praktyki, lecz jej istotne rozszerzenie i w naszej ocenie wykracza poza to, co art. 33a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt rozumie przez precyzyjne określenie „warunków, miejsca, czasu i sposobów” ograniczenia populacji. Zwracamy uwagę, że Pana urząd w podobnej sprawie - rozstrzygnięciem nadzorczym WNP-P.4131.9.2023 z 25 kwietnia 2023 r. dot. uchwały gminy Siemiątkowo - stwierdził nieważność lokalnego aktu dotyczącego zwierząt m.in. z powodu jego nadmiernej ogólnikowości. Wadliwy tryb konsultacji. Trwały one jedynie 11 dni (4–14 września 2026 r.) a możliwość udziału w nich nie została skutecznie podana do wiadomości. Regulamin konsultowania projektów aktów prawa miejscowego Sejmiku Województwa Mazowieckiego w § 6 ust. 5 mówi, że „Termin na wyrażenie opinii przez organizacje […] nie może być krótszy niż 14 dni”. Swoje opinie przedstawiły wyłącznie Regionalna Rada Ochrony Przyrody i Polski Związek Łowiecki. Liga Ochrony Przyrody, do której zwrócono się o opinię, nie zdążyła się wypowiedzieć w toku konsultacji. Jej milczenie potraktowano jako zgodę. Zgodnie z regulaminem opinia organizacji społecznej, której statutowym celem jest ochrona zwierząt, jest niezbędna. Kolejnym poważnym uchybieniem, które łamie zasady demokratycznego stanowienia prawa, jest dopisanie w ostatniej chwili do porządku obrad głosowania projektu uchwały w sprawie ograniczenia populacji dzików na terenie m.st. Warszawy. Takiego punktu w porządku obrad na dzień 22.09.2026 r. wcześniej nie było. Przekroczenie granic upoważnienia z art. 33a ustawy o ochronie zwierząt. Kluczowe w tej sprawie ustępy Ustawy mówią, że dopuszcza się działania mające na celu ograniczenie populacji zwierząt, gdy stanowią one nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, w tym gospodarki łowieckiej. Tymczasem Uchwała Sejmiku wprowadza dodatkowe a do tego nieostre kryteria, które pozwalają na uznaniowe podejmowanie decyzji dotyczących uśmiercania dzików w sytuacjach kiedy: 1) trwale utraciły naturalny lęk przed człowiekiem (synantropizacja); 2) bytują lub regularnie nachodzą na tereny zurbanizowane, obszary o równej lub zwartej zabudowie mieszkaniowej, użyteczności publicznej oraz rekreacyjnej; 3) przebywają w pasach drogowych dróg publicznych. Wątpliwości co do bezstronności procesu. Departamentem odpowiedzialnym za przygotowanie projektu kieruje Tomasz Krasowski, który jednocześnie pełni funkcję wiceprezesa Naczelnej Rady Łowieckiej, a więc organizacji zrzeszającej myśliwych wykonujących odstrzały i organu, który sam ma jeszcze wydać opinię o tym projekcie przed jego uchwaleniem. Uważamy, że tak bezpośrednie powiązanie osoby odpowiedzialnej za kształt projektu z organizacją bezpośrednio zainteresowaną jego treścią i zakresem uprawnień wymaga wyjaśnienia i niezależnej weryfikacji. W naszej ocenie wymienione elementy wskazują na proces prowadzony w pośpiechu i bez należytej kontroli, którego efektem może być akt prawa miejscowego dotknięty istotnymi wadami prawnymi. Nie kwestionujemy, że skala konfliktów między mieszkańcami a dzikami realnie rośnie, na co wskazuje wzrost liczby interwencji. Niepokoi nas jednak sposób, w jaki projekt powstaje, oraz skala uprawnień, jakie ma nadać. Nie rozumiemy, dlaczego została podjęta decyzja, której konsekwencją będzie masowe zabijanie dzików. Zwłaszcza w świetle działającego Zespołu ds. dzikich zwierząt i obietnic miasta. Członkowie zespołu nie zostali poinformowani o przygotowywanej uchwale.

Wskazany odcinek DW 425 jest miejscem, w którym codziennie krzyżują się trasy dzieci z ruchem drogowym. Obecnie z transportu szkolnego korzysta 54 dzieci dojeżdżających do szkoły w Rudach. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się przystanki wykorzystywane przez transport szkolny, nowo wyremontowany plac zabaw, sklep oraz boisko piłkarskie. Plac zabaw i boisko leżą po przeciwnych stronach drogi, dlatego dzieci przemieszczające się pomiędzy domami, przystankiem i obiektami rekreacyjnymi muszą przekraczać DW 425. Nie mają w tym rejonie wyznaczonego przejścia ani innego bezpiecznego połączenia obu stron miejscowości. Ruch pieszych nie ma charakteru incydentalnego. Powtarza się rano i po południu w związku z dowozem szkolnym oraz po lekcjach, gdy wykorzystywane są plac zabaw i boisko. Jednocześnie przystanek znajduje się w pobliżu zakrętu. Zatrzymujący się autobus ogranicza wzajemną widoczność dziecka i kierującego, a dziecko wychodzące zza pojazdu może zostać dostrzeżone dopiero po wejściu na jezdnię. Ryzyko zwiększa ruch tranzytowy, w tym przejazdy samochodów ciężarowych. Brak bezpiecznego przejścia stanowi konkretną lukę w lokalnej infrastrukturze: wykonano miejsca przeznaczone dla dzieci i zapewniono transport szkolny, lecz nie zapewniono bezpiecznego dojścia pomiędzy nimi. W efekcie dzieci nie mogą samodzielnie korzystać z placu zabaw i boiska, a rodzice muszą każdorazowo pomagać im w przekraczaniu drogi wojewódzkiej. Problem wynika z codziennego sposobu użytkowania tego miejsca, a nie wyłącznie z subiektywnego poczucia zagrożenia. Dlatego miejsce powinno zostać ocenione podczas wizji lokalnej i pomiarów, zanim dojdzie do wypadku. Preferowanym rozwiązaniem jest przejście z sygnalizacją wzbudzaną, które jednoznacznie zatrzymuje ruch na czas przechodzenia dzieci. Jeżeli warunki techniczne wykluczą ten wariant, oczekujemy realizacji rozwiązania równoważnego, zapewniającego bezpieczne połączenie przystanków, placu zabaw i boiska. Prosimy o pisemne poinformowanie reprezentanta wnioskodawców o sposobie rozpatrzenia petycji, podjętych działaniach oraz przewidywanym harmonogramie dalszych prac. ---------------------- Występują tu łącznie cztery mierzalne czynniki ryzyka: regularny ruch dzieci, brak wyznaczonego miejsca przekraczania jezdni, ograniczona widoczność związana z zakrętem i autobusem oraz ruch pojazdów ciężarowych.  Mając na uwadze powyższe, zwracamy się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Katowicach o priorytetowe potraktowanie petycji mieszkańców i dobór takich docelowych rozwiązań inżynierii ruchu, które w możliwie największym stopniu ograniczą ryzyko potrącenia, wymuszą zmniejszenie prędkości i zachowanie szczególnej ostrożności przez kierujących.

Chcemy świeckiego państwa, w którym instytucje religijne płacą za siebie same i nie mają przywilejów finansowych. 283,56 miliona zł: tyle rząd zapisał na Fundusz Kościelny w projekcie budżetu na 2027 rok, o 11 milionów więcej niż w tym roku. Według Najwyższej Izby Kontroli [1] w latach 2021-2023 państwo przekazało kościołom 17,45 miliarda złotych, w tym 16,5 miliarda Kościołowi katolickiemu i podmiotom z nim związanym. To około 5,8 miliarda rocznie. Za samą kwotę Funduszu Kościelnego można by przez rok sfinansować 2 300 etatów pielęgniarskich albo stworzyć 4 900 miejsc w żłobkach. Oczekujemy od polityczek i polityków wywiązania się ze złożonych w 2023 roku obietnic wyborczych. • Koalicja Obywatelska zapisała w „100 konkretach” punkt szesnasty: „Zlikwidujemy Fundusz Kościelny”. Na stronie z konkretami ten punkt do dziś ma status „w trakcie realizacji”, choć sto dni minęło prawie trzy lata temu. • Lewica umieściła likwidację Funduszu w rozdziale „Świeckie państwo” swojego programu. • Polska 2050 obiecała zastąpić finansowanie kościołów z budżetu dobrowolnym odpisem. Z jej klubu wywodzi się dzisiejszy klub Centrum. • Umowa koalicyjna z 10 listopada 2023 roku, podpisana przez wszystkie cztery partie koalicji, mówi, że „niezbędny jest rozdział Kościoła od Państwa”. Międzyresortowy zespół, który miał się zająć Funduszem od 2024 roku zebrał się jedynie dwa razy. Dlatego mówimy „sprawdzam” i apelujemy o poprawkę do budżetu. Wyniki głosowań nad budżetem są jawne i publikowane z nazwiskami. Po grudniu pokażemy osobom podpisanym pod tym apelem, kto obiecywał likwidację Funduszu Kościelnego, a kto później zagłosował za jego rekordową kwotą. Czy likwidacja Funduszu Kościelnego wymaga zmiany albo wypowiedzenia konkordatu? Konkordat nie wspomina o Funduszu Kościelnym ani słowem. Fundusz stworzyła ustawa z 1950 roku, czyli prawo polskie, a nie umowa międzynarodowa. Deklaracja wyjaśniająca do konkordatu z 1997 roku, uzgodniona ze Stolicą Apostolską, mówi, że sprawy finansowe i podatkowe kościelnych osób prawnych i fizycznych regulują organy państwa według prawa polskiego. „I tak nic z tego nie będzie, prezydent zawetuje…” Prezydent nie ma prawa weta wobec ustawy budżetowej. Może ją tylko podpisać albo skierować do Trybunału Konstytucyjnego. [1] NIK o finansowaniu kościołów i innych związków wyznaniowych, Najwyższa Izba Kontroli, 15 maja 2025 r. Fundusz Kościelny w 5 minut Ile kosztuje Fundusz i na co idą pieniądze? W projekcie budżetu na 2027 rok rząd zapisał na Fundusz Kościelny 283,56 mln zł (druk sejmowy nr 3150), o 11 mln zł więcej niż w 2025 i 2026 roku i ponad dwa razy więcej niż w 2021 roku. Według NIK w latach 2021-2023 na składki duchownych poszło 94,6% wydatków Funduszu, a na remonty zabytkowych obiektów sakralnych 5,1%. Co obiecały partie rządzące i co z tego wyszło? Koalicja Obywatelska zapisała w „100 konkretach” punkt 16: „Zlikwidujemy Fundusz Kościelny.” W styczniu 2024 roku premier powołał zespół do spraw Funduszu, który według Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do lipca 2026 roku nie przedstawił propozycji ustawy. Czego dokładnie żąda apel i od kogo? Apel prosi posłanki i posłów, żeby zagłosowali za obcięciem Funduszu w budżecie na 2027 rok, a jeśli poprawka przepadnie w komisji, żeby wnieśli ją jako wniosek mniejszości. Głosowania są jawne, więc po grudniu pokażemy osobom podpisanym, kto obiecywał likwidację Funduszu, a kto zagłosował za wyższą kwotą. Czy Fundusz nie jest rekompensatą za ziemię zabraną Kościołowi w 1950 roku? Tak opisuje go MSWiA. Ta sama ustawa z 1950 roku zostawiła jednak proboszczom gospodarstwa do 50 ha, a w części województw do 100 ha, a od 1989 roku kościelne osoby prawne mogą odzyskiwać przejęte wtedy grunty. Kwota Funduszu nie zależy od wartości tamtej ziemi, bo prawie całość idzie na bieżące składki duchownych. Czy to nie jest zwykłe ubezpieczenie, takie jak ZUS dla każdego? Duchowni są w ZUS, ale ich składki emerytalne, rentowe i wypadkowe w 80% opłaca Fundusz Kościelny (art. 16 ust. 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Osoby prowadzące działalność gospodarczą finansują swoje składki „w całości, z własnych środków”. Czy to nie jest atak na Kościół? Apel dotyczy jednej pozycji w budżecie państwa i obietnicy partii rządzących, o wierze i osobach wierzących nie mówi nic. Według NIK od 92,5% do 96,6% dotacji z Funduszu trafiało co roku do podmiotów Kościoła Katolickiego. Kto stoi za apelem? Przede wszystkim ponad 15 tysięcy osób, które go podpisały. Apel zorganizowała Akcja Demokracja, fundacja i organizacja pożytku publicznego, która prowadzi platformę naszademokracja.pl. Działamy niezależnie od każdej władzy i korporacji, a platforma jest finansowana z darowizn jej użytkowniczek i użytkowników. Apel ruszył 23 września 2026 roku.

W ciągu ostatnich dwóch lat na gminnych, nielegalnie zbudowanych ogrodzeniach naszej gminy zginęły co najmniej trzy łosie! W 2024 roku była to matka i jej młody. Dziś, 22 września 2026 inny młody łoś, który od dłuższego czasu wędrował przez lasy naszej gminy. Znałem go. Po śmierci dwóch łosi w Konstancinie w 2024 roku obszedłem dookoła lasek, gdzie umarły. W jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się rezydencje i domy wolnostojące oraz duży cmentarz parafialny. Z kilkunastu ogrodzeń, które zmierzyłem, około 30 proc. nie spełniało norm prawa. W ramach wolontariatu wycięliśmy z okolicznymi mieszkańcami część kolców z płotu cmentarza, gdzie zginęły poprzednie Łosie, zaś ze strony gminy - NIE ZROBIONO NIC aby taka sytuacja się nie powtórzyła.  Prawo budowlane mówi, że  1) ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt;  2) umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione (§ 41 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).  Jednak te przepisy nie są w żaden sposób egzekwowane, a ostro zakończone ogrodzenia niespełniające tych warunków są powszechnie stosowane, co może wskazywać na nagminne łamanie przepisów prawa i brak nadzoru budowlanego. Problemem jest też to, że przypadkach śmierci zwierząt na takich ogrodzeniach nie są wszczynane postępowania wyjaśniające, a płoty dalej funkcjonują. Mamy więc do czynienia z „martwym” prawem, którego nikt nie egzekwuje. Tak dalej być nie może! Gmina Konstancin-Jeziorna ma obowiązek przestrzegać prawa i je egzekwować!

Minęło już sześć tygodni od naszego spotkania i chciałybyśmy zapytać o postęp prac nad dwiema konkretnymi inicjatywami;  Program edukacyjny na temat dzików skierowany do mieszkanek i mieszkańców dzielnic, w których populacja dzików jest największa: edukacja to jeden z filarów bezpiecznego współistnienia z tymi zwierzętami, dlatego zależy nam na tym, by program ruszył jak najszybciej i dotarł do osób, które na co dzień spotykają dziki w swoim otoczeniu. Konkurs: skierowany do studentek i studentów kierunków artystycznych i technicznych oraz do lokalnych projektantek i projektantów, na zaprojektowanie koszy na śmieci zabezpieczonych przed wywracaniem i wyciąganiem z nich zawartości oraz/lub blokad na kosze. To rozwiązanie, które realnie może ograniczyć liczbę interwencji i konfliktów wynikających z tego, że dziki szukają pożywienia w miejskich śmietnikach. Doceniamy otwartość na rozmowę, którą pokazały Panie podczas naszego sierpniowego spotkania, i wierzymy, że Warszawa może stać się miastem, w którym rozwiązania dotyczące dzików są humanitarne, oparte na wiedzy eksperckiej i wdrażane w rozsądnym tempie. Będziemy nadal uważnie przyglądać się pracy zespołu i procesowi wdrażania rekomendacji, tak jak zapowiedziałyśmy po przekazaniu apelu. To nie koniec naszych działań w tej sprawie: przed nami kolejne kampanie skierowane do ministerstw, bo zmiany centralne są równie potrzebne jak te podejmowane na poziomie miasta. Liczymy jednak, że Warszawa, jako stolica, będzie w tym procesie liderką, a nie miejscem, w którym dobre ustalenia czekają na realizację miesiącami.

Koncesja na nadawanie w telewizji naziemnej jest przywilejem od państwa. Nadawca dostaje miejsce na multipleksie, czyli kawałek wspólnego i ściśle reglamentowanego dobra, i w zamian zobowiązuje się do spełnienia określonych warunków. • Jeden zapisano w art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji: audycje nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących, między innymi ze względu na narodowość, pochodzenie etniczne, religię czy orientację seksualną. • Drugi jest znacznie prostszy: za koncesję płaci się w terminie. Telewizja Republika ma kłopot z jednym i z drugim. • W 2025 roku żaden nadawca nie dostał od KRRiT tylu decyzji karnych co Republika. Było ich dziesięć, na łączną kwotę 157,5 tys. zł, między innymi za treści nawołujące do nienawiści lub przemocy. • W tym samym roku w sprawach o brak obiektywizmu, stronniczość i niewystarczającą różnorodność opinii Rada wszczęła wobec tej stacji 77 postępowań, wobec Telewizji Polskiej 62, wobec TVN 22, a wobec Polsatu 16. • W pierwszym półroczu 2026 do KRRiT wpłynęło 1485 skarg i wszczęto 197 postępowań wyjaśniających, a Republika znalazła się wśród stacji, których dotyczyło ich najwięcej. 30 lipca 2026 roku na antenie Republiki poszła „Ballada o Ukraińcu”, teledysk wygenerowany przez sztuczną inteligencję, w którym o mieszkających w Polsce Ukraińcach mówi się jak o pasożytach i sugeruje się ich wywózkę. W styczniu 2024 roku w studiu tej samej stacji publicysta proponował czipowanie migrantów jak psów albo tatuowanie im numerów na przedramieniu, a inny gość mówił o barakach dla migrantów w Auschwitz, na Majdanku i w Treblince. Za część takich audycji stacja dostała mandaty po kilkanaście tysięcy złotych, zapłaciła je i nadaje dalej. Do tego dochodzą pieniądze. 1 września 2026 minął termin wpłaty kolejnej raty za koncesję naziemną, 2 043 718,10 zł. Przelewu nie było. Stacja uruchomiła na wizji zbiórkę i w dziewięć godzin zebrała od widzów około dwóch milionów złotych. KRRiT policzyła, że po tej wpłacie zostało jeszcze ponad 180 tysięcy złotych odsetek. To drugi rok z rzędu, kiedy rata spływa po terminie. Senat, odrzucając 8 lipca 2026 roku sprawozdanie KRRiT, wymienił wśród zarzutów brak reakcji na skargi dotyczące treści mogących stanowić mowę nienawiści oraz „niewystarczające egzekwowanie obowiązku terminowego uiszczania opłat koncesyjnych, w szczególności wobec nadawcy TV Republika”. Wierzymy, że wolność słowa obejmuje także poglądy, które są obce naszym wartościom i przekonaniom. Prosimy o wyegzekwowanie zakazu, który stoi w ustawie od lat i dotyczy treści odczłowieczających ludzi ze względu na narodowość, pochodzenie czy wyznanie. Rada dostała do tego narzędzia i obowiązek. Koncesja Republiki w 5 minut Czego dokładnie żądamy od KRRiT? Żeby Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji rozpatrzyła zaległe skargi na audycje Republiki, wyegzekwowała zaległą opłatę koncesyjną z odsetkami, zbadała, czy nadawca nadal spełnia warunki koncesji, i opublikowała liczbę skarg na stację z ostatnich dwóch lat. O odebranie koncesji ani zamknięcie stacji apel nie prosi. Jak mogę wesprzeć kampanię? Najbardziej pomagasz wpłatą, najlepiej comiesięczną: dzięki niej reagujemy tego samego dnia, bez czekania na zbiórkę. Z wpłat analizujemy audycje, piszemy skargi i doręczamy podpisy, bo pieniędzy od państwa nie bierzemy. Pomaga też link akcja.link/koncesja wysłany dwóm, trzem znajomym osobom. Jak samodzielnie złożyć skargę na Republikę do KRRiT? Każda osoba może to zrobić bezpłatnie przez formularz na stronie KRRiT albo mailem na [email protected]. Podaj datę i godzinę emisji, nazwę stacji i tytuł audycji, opisz, co padło na antenie, i wskaż art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Wzór skargi i inne sposoby jej złożenia znajdziesz w naszym poradniku. Podpisuję apel. Czy skarga coś jeszcze daje? Tak, warto zrobić jedno i drugie. Skarga daje Radzie konkretną audycję do rozpatrzenia, a apel pilnuje, żeby Rada zajęła się wszystkimi zaległymi skargami na Republikę. Co mówi prawo? Według art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji audycje „nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub przemocy lub dyskryminujących”. W 2025 roku KRRiT dwa razy nałożyła na Republikę karę 40 tys. zł za emisję takich treści (sprawozdanie Rady za 2025 rok). Art. 38 nakazuje cofnąć koncesję między innymi wtedy, gdy „nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji”, i apel prosi, żeby Rada zbadała, czy tak jest. Czy to nie jest cenzura? Art. 54 ust. 2 Konstytucji zakazuje cenzury prewencyjnej i w tym samym przepisie stanowi: „Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej”. Apel dotyczy zakazu z art. 18 ust. 1, który obowiązuje każdego nadawcę, i skarg na audycje już wyemitowane. Od kar KRRiT nadawca może odwołać się do sądu. Dlaczego Republika, a nie TVN albo TVP? Ustawa obowiązuje wszystkich nadawców, a apel prosi, żeby wobec Republiki stosować ją tak samo jak wobec innych. W 2025 roku w sprawach o brak obiektywizmu i stronniczość Rada wszczęła 77 postępowań wobec Republiki, 62 wobec TVP w likwidacji, 22 wobec TVN i 16 wobec Polsatu (sprawozdanie KRRiT za 2025 rok). KRRiT jest upolityczniona. Po co do niej pisać? Bo nadzór nad nadawcami Konstytucja powierza właśnie jej: według art. 213 ust. 1 Rada „stoi na straży wolności słowa, prawa do informacji oraz interesu publicznego w radiofonii i telewizji”. Senat i Sejm odrzuciły sprawozdanie Rady za 2025 rok, ale prezydent nie potwierdził wygaśnięcia kadencji jej członków, więc Rada działa dalej. Przecież Republika zapłaciła za koncesję? Tegoroczną ratę, 2,04 mln zł z terminem 1 września, stacja wpłaciła po terminie, z pieniędzy zebranych od widzów. Według Bankier.pl z 14 września 2026 roku z dokumentów KRRiT wynika, że stacja „ma do zapłacenia jeszcze ponad 180 tys. zł”, a Tomasz Sakiewicz twierdzi, że zapłacono wszystko. Kto stoi za apelem? Przede wszystkim dziesiątki tysięcy osób, które go podpisały. Apel zorganizowała Akcja Demokracja, fundacja i organizacja pożytku publicznego, która prowadzi platformę naszademokracja.pl. Działamy niezależnie od każdej władzy i korporacji, a platforma jest finansowana z darowizn jej użytkowniczek i użytkowników. Apel ruszył 18 września 2026 roku.

Szpital im. Falkiewicza na wrocławskim Brochowie ma największy oddział położniczy na Dolnym Śląsku. Od lipca jest celem kampanii Kai Godek i jej organizacji Fundacji Życie i Rodzina. W ostatnim czasie nękanie nasiliło się, bo ofertę pracy na oddziale ginekologiczno-położniczym złożyła dr Gizela Jagielska, lekarka, która w Oleśnicy wykonywała legalne zabiegi przerwania ciąży i za to jest od miesięcy ścigana po całej Polsce przez środowiska antyaborcyjne. Dr Jagielska to szanowana lekarka, u której wiele kobiet szukało pomocy w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia mając pewność, że otrzymają pomoc zgodną z obecną wiedzą naukową. Co się dzieje pod szpitalem: • Antyaborcyjne środowiska wzywają pod szpital z transparentami „Precz z Gizelą", namawiają do wydzwaniania do szpitala. Sekretariat przyjmował setki telefonów z wyzwiskami i groźbami. Dyrekcja nazwała to nękaniem i poprosiła policję o wsparcie. • Uczestnicy zgromadzeń wchodzą do budynku i rozwieszają wewnątrz transparenty bez zgody dyrekcji. • Lekarze mówią, że w hałasie nie słyszą, co mówią do nich pacjentki podczas badania. Pacjentki na oddziale, w tym kobiety po poronieniach i tuż po porodzie, słuchają tego przez okna. • Mieszkanka domu naprzeciw szpitala, opiekująca się ciężko chorym mężem i dzieckiem, prosiła pikietujących o spokój. Usłyszała, że ma sobie włączyć muzykę relaksacyjną. • Działania te za każdym razem angażują policję, dyrekcję szpitala i Urząd Miejski, który jako organ gminy odpowiada za przebieg zgromadzeń. Kolejne demonstracje pod szpitalem są zgłaszane do urzędu i zapowiadane publicznie, więc miasto wie o nich z wyprzedzeniem. Ostatnia odbyła się w niedzielę 20 września. Prawo daje organowi gminy konkretne narzędzia. Prawo o zgromadzeniach nakazuje wyznaczyć przedstawiciela miasta na zgromadzenie, gdy istnieje niebezpieczeństwo naruszenia porządku publicznego (art. 17), i pozwala rozwiązać zgromadzenie, którego przebieg zagraża życiu lub zdrowiu ludzi albo narusza prawo (art. 20). Konstytucja (art. 31 ust. 3) dopuszcza ograniczenie wolności zgromadzeń dla ochrony zdrowia oraz praw i wolności innych osób. Gdańsk pokazuje, jak z tych narzędzi korzystać. Pod szpitalem na Zaspie fundacja Kai Godek organizuje demonstracje w każdą trzecią niedzielę miesiąca. Prezydentka Aleksandra Dulkiewicz wysyła na nie swoich przedstawicieli. 18 stycznia 2026 roku, gdy drastyczne banery i agresywne hasła uderzyły w pacjentki, przedstawiciel miasta rozwiązał zgromadzenie. Fundacja poszła do sądu i przegrała dwukrotnie: Sąd Okręgowy w Gdańsku (2 marca 2026) uznał, że banery przed oddziałem ginekologicznym to nieobyczajny wybryk i wtórna wiktymizacja ofiar gwałtu, a Sąd Apelacyjny podtrzymał decyzję miasta. Sędzia podsumował: wolność zgromadzeń, jak każda wolność, kończy się tam, gdzie zaczynają się prawa i wolności drugiej strony. Apelujemy, żeby Prezydent Wrocławia korzystał z tych uprawnień przy każdej kolejnej demonstracji pod szpitalem na Brochowie. Pacjentki szpitala i jego personel mają prawo do spokoju. Akcje, które podejmuje Kaja Godek i jej fundacja, nie sprzyjają ani procesowi zdrowienia pacjentów i pacjentek, ani tworzeniu dobrych warunków pracy lekarzom i lekarkom, którzy odpowiadają za zdrowie i życie innych osób. Mieszkańcy osiedla mają prawo do niedzieli bez megafonów. Źródło: Gizela Jagielska zgłosiła się do pracy w szpitalu na wrocławskim Brochowie. Dyrektorka: Dla mnie liczą się kwalifikacje, 18.09.2026, Gazeta Wyborcza Wrocław Pikiety pod szpitalem na Brochowie w 5 minut Czego apel żąda od Prezydenta Wrocławia? Żeby miasto wysłuchało skarg personelu, pacjentek i mieszkańców, wyznaczało swojego przedstawiciela na każde zgromadzenie pod szpitalem i rozwiązywało je, gdy przebieg zagraża zdrowiu pacjentek albo narusza prawo. Apel nie żąda zakazu zgromadzeń. Jakie narzędzia daje miastu prawo? Art. 17 Prawa o zgromadzeniach pozwala gminie wyznaczyć przedstawiciela na zgromadzenie, a art. 20 pozwala je rozwiązać, „jeżeli jego przebieg zagraża życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach lub narusza przepisy niniejszej ustawy albo przepisy karne”. W Gdańsku miasto rozwiązało w styczniu 2026 roku takie zgromadzenie pod szpitalem, a sądy obu instancji przyznały mu rację. Czy to nie jest atak na wolność zgromadzeń? Art. 57 Konstytucji zapewnia wolność pokojowych zgromadzeń i dodaje: „Ograniczenie tej wolności może określać ustawa”. Apel prosi miasto tylko o stosowanie tej ustawy. Pikiety są legalne. Po co miasto ma reagować? Ustawa ocenia nie tylko zgłoszenie, ale też przebieg zgromadzenia. Według Radia Wrocław urząd wysyła już przedstawicieli i w lipcu 2026 roku rozwiązał jedno ze zgromadzeń. Apel prosi, żeby robił to przy każdej demonstracji. A demonstracje feministyczne? Też miałyby być rozwiązywane? Art. 20 obowiązuje każde zgromadzenie, bez względu na poglądy uczestników. Liczy się, czy przebieg zagraża zdrowiu ludzi albo narusza prawo, a apel dotyczy zgromadzeń pod szpitalem, w którym leżą kobiety w ciąży, rodzące i pacjentki oddziału ginekologicznego. Kto stoi za apelem? Przede wszystkim ponad 9 tysięcy osób, które go podpisały. Apel zorganizowała Akcja Demokracja, fundacja, która prowadzi naszademokracja.pl i działa niezależnie od każdej władzy i korporacji. Apel ruszył 18 września 2026 roku.

Czym Śremski Ośrodek Kultury powinien być dla osób twórczych według nas? Wysokiej jakości, szanujące się instytucje kultury z innych miejsc zamiast korzystać z narzędzi sztucznej inteligencji, tworzą przestrzeń do wystawienia twórczości artystycznej osób zajmujących się zawodowo lub hobbystycznie pracą graficzną, dzięki czemu mogą one wykorzystać opublikowane tam prace jako portfolio do CV w przyszłej pracy lub podania na studia. Oprócz tego instytucje kultury stanowią też konkurencyjną przestrzeń dla drogich, prywatnych kursów. Dlatego podpisz się pod petycją o zakazie stosowania grafik AI przez Śremski Ośrodek Kultury!